اندیشه68

یلدا یلدا...شب یلدا...

2008-12-20T16:58:00.005+03:30

خورشید، دختر یلداست...

یلدا نام فرشته ای است بالا بلند، با تن پوشی از شب و دامنی از ستاره. یلدا نرم نرمک با مهرآمده بود. با اولین شب پاییز و هر شب ردای سیاهش را قدری بیش تر بر سر آسمان می کشید تا آدم ها زیر گنبد کبود آرام بخوابند.یلدا هرشب بر بام آسمان و در حیاط خلوت خدا راه می رفت ولابه لای خواب های زمین، لالایی اش را زمزمه می کرد. گیسوانش در باد می وزید و شب به بوی او آغشته می شد.

***یلدا، شبی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت. آتش که می دانی، همان عشق است. یلدا آتش را در دلش پنهان کرد تا شیطان آن را ندزدد. آتش در یلدا بارور شد.
فرشته ها به هم گفتند: " یلدا، آبستن است، آبستن خورشید. و هر شب قطره قطره خونش را به خورشید می بخشد و شبی که آخرین قطره را ببخشد، دیگر زنده نخواهد ماند".
فرشته ها گفتند: " فردا که خورشید به دنیا بیاید، یلدا خواهد مرد".
***یلدا همیشه همین کار را می کند، می میرد و به دنیا می آورد. یلدا آفرینش را تکرار می کند.راستی، فردا که خورشید را دیدی به یاد بیاور که او دختر یلداست و یلدا نام همان فرشته ای است که روزی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت.

عرفان نظرآهاری

تنهایی و حکایت انسان در جستجوی همزاد...

2008-11-15T18:32:00.000+03:30

بیشتر انسان ها چه خود آگاه و چه غیر آن همواره به دنبال همزادی بوده اند، تصورات افلاطونی در عالم پر از تلاش انسان های از ابتدای خلقت در عالم در پی نیمه دوم یا نیمه گمشده خویش است. گویی انسان پیش و یا حتی پس ار تولد به دو نیمه تبدیل می شود و این دنیا، تلاشی است سیری ناپذیر برای یافتن همزاد.تلاشی که به نظر می رسد هیچ گاه به نتیجه نرسیده است. اگر این فلسفه بافی های افلاطونی درست می بود بالاخره پس از قرن ها باید یک نتیجه داده باشد نه آنکه شمار نامحدودی از آدم ها در حالی سر بر بستر مرگ بگذارند که هرگز همزادی برای خود نیافته اند.اگر افلاطون و یا بهتز یگوییم تفکر افلاطونی زاینده تر می بود و نیز ادامه می یافت، -البته مقصودم تفکر افلاطونیان نیست که معمولا به بیراهه هم رفته است، بلکه شیوه تفکر و امتداد یافتن و زایندگی آن است و نه اشخاصی است که چون او می اندیشند-شاید به نتایج جالبی هم می رسد و شاید هم نه و مثل بقیه جنیه هایش عقیم می ماند و یا حداقل دچار ییوست در تفکر می شد، همان سرنوشتی که اکثر تقکرات قرت بیستمی دچارش شدند...هر چه که هست پس از قرن ها تلاش انسان در یافتن گونه افلاطونی خود بی نتیجه بوده است. آیا پس از این همه زمان بهتر نیست است به باز اندیشی انتقادی اندیشه افلاطونی بزنیم؟انسان هیچ گاه همزادی نداشته است، اما اگز بخواهیم به اندیشه های افلاطون اندکی وفادار بمانیم، می توانیم چنین بگوییم همزاد افلاطونی انسان چیزی جز تنهایی نیست. آری تنهایی تنها همزادی است که همه انسان ها از سنتی تا مدرن درک می کنند بی آنکه به آن توجه کنند و به آن تفکر اگر به غلط قولی را از شاعر شرقی به عاریت بگیریم بهتر می توانیم این معنا را مطرح کنیم: «ماهیان ندیده غیر از آب پرس پرسان که آب کجاست»هر چه هست باید به بشر جدید تبریک گفت بالاخره همزادش را یافت...

میشل فوکو

2008-07-21T20:49:00.000+04:30

انسان مدرن کسی است که می کوشد خود را باز آفريند...

رنه مگریت...

2008-07-16T08:20:00.002+04:30

زنده باد حسین پناهی...

2008-07-15T20:42:00.000+04:30

شطرنج خوبه نه دست و پا زدن در شط رنج....

زردتشت...

2008-07-14T20:36:00.002+04:30

درود
در ميان اين بسياران
کم اند آنانی که خيره به خورشيد بنگرند
و در رای هوشياران
کم اند آنانی که خواستار خرمی باشند
آنهم نه برای خويش که برای تمام جهان
سپنتمدگات-يسنه -هات۵۰

عباس صفاری

2008-06-24T06:57:00.001+04:30

تو لمس تیزی و من ، نرم و منحنی بودم
چقدر کوچک و گرم و شکستنی بودم
تو خانواده ی من بودی و ولم کردی
در اوج بوسه ی تو ، با تو ناتنی بودم
چقدر شُره شدم دور خوبی ِ دهنت
که طعم خالص یک لیس بستنی بودم!
درست بود هدفگیریی ِ خیالی ِ تو
همان زنی که در آیینه بشکنی بودم!
چقدر پیش تو زن بوده ام تمام و کمال
چقدر پیش خودم آدم آهنی بودم!

آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست...

2008-06-21T21:19:00.003+04:30

پونه ندائی

2008-06-01T21:28:00.002+04:30

بی نام
گفته ای که می آیی
و اگر این حرف درست باشد
من وقت زیادی ندارم
باید آسمان را گردگیری کنم
و دست هایم را در طرح نیایشی بالا برم
تا باران حیاط خانه را بشوید
باید قالی ها را دو بار جارو بزنم
تا گل بدهند
پنجره ها را با گلاب پاک کنم
حریر آبی بر درگاه بیاویزم
و از تمام کبوتر ها و گنجشک های بیکار دعوت کنم
تا بر شاخه ها بنشینند
و از شته ها تقاضا کنم
این هفته برگ ها را نخورند
و از جوشکار محل خواهش کنم
تا در ساعت ورود تو سوهان به آهن نکشد
بر میز ترمه باشد
شمعدان
شیرینی
گل محمدی
و در قوری چای تازه دم
بر اندام من پیراهن گلدار
و برچهره ام آرایش بهار
و در گریبانم عطر شکوفه و خواهش پیچیده باشد

سید علی صالحی

2008-05-23T09:39:00.004+04:30

قرار شکستن سرشاخه های بید
با باد نابلد است،
چه کا ربه کار ما دارند
ما که از خواب نور حتی،
در پیاله آب آشفته می شویم!

بهار 30 ام

2008-04-18T10:04:00.004+04:30

نعش مرا کسی

در یک تفاهم مجهول

از پشت حافظه تاریخ

دزدید

و من هنوز

5 سال بیشتر از یک قرن

اردیبهشت 1357 را

با احترام به مهربانی مادرم

شرمنده تداوم خویشتن ام...

حافظ موسوی

2008-04-12T20:54:00.003+04:30

گنجشك ها با تو دوستند
گربه ها از صداي پايت فرار نمي كنند
سوسك ها
_اگر تو بخواهي _
كنار دمپايي ها دراز مي كشند
جانور درونم آرام شده است
تو با كدام زبان حرف مي زني ؟!

shamselangeroodi,s poem

2008-04-03T23:22:00.004+04:30

You are late moses!

Miracles era has passed

Grant your cane to charlie chaplin

So we have some laughs

k

2008-03-27T20:12:00.001+04:30

kkk

هفت سینی از سروش و سیمرغ و سرو و سیاوش

2008-03-20T14:05:00.003+03:30

چند سالی است که دیگر وبلاگ نمی نویسم
اما تصمیم دارم دوباره بنویسم. مانده بودم از کجا شروع کنم.
وبلاگ همان وبلاگ قدیمی است. اما همه آرشیو را حذف کرده ام
ظاهرا نوروز هم بهانه خوبی است برای آغاز و هم فصل خوبی است برای شروع .
نوشته های خانم عرفان نظر آهاری همیشه مرا به کودکی ام می برد.
به این خاطر با او شروع می کنم

عموی من زنجیرباف بود. او همه زمستان برف ها را به هم بافت و سرما را به سرما، گره زد و یخ را به یخ دوخت. و هی درختان را به زنجیر کشید و پرنده ها را به بند و آدم ها را اسیر کرد. جهان را غل و زنجیر و بند و طناب او گرفت.

ما گفتیم: ای عموی زنجیرباف! زنجیرهایت را پاره کن که زنجیر، سزاوار دیوان است، نه آدمیان که آزادی، سرود فرشتگان است و رهایی، آرزوی انسان. او نمی شنید، زیرا گرفتار بندهای خود بود و هیچ زنجیربافی نیست که خود در زنجیر نباشد.فصلی گذشت و سرانجام او دانست تنها آنکه سرود رهایی دیگران را سرمی دهد، خود نیز طعم رهایی را خواهد چشید. پس زنجیرهای خود را پاره کرد و زنجیرهای دیگران را هم. و آنها را پشت کوه های دور انداخت.
پرنده آزاد شد و درخت آزاد شد و بابا آمد، با صدای بابونه و باران با صدای جویبار و قناری. و با خود شکوفه آورد و لبخند.
***عموی زنجیرباف، زنجیرهای پوسیده و خودِ کهنه اش را دور انداخت؛ و از جهان نام تازه ای طلب کرد و از آن پس ما او را نوروز صدا کردیم.
***نام مادرم ، بهار است. و ما دوازده فرزندیم. خواهر بزرگم، فروردین و برادر کوچکم، اسفند است. پدرم، بازگشته است، پیروز و عمویم نوروز، پیش ماست. و مادر به شکرانه این شادمانی، سفره ای می چیند و جشنی می گیرد.
اولین سین سفره ما سیبی سرخ است که مادر آن را از شاخه های دورِ آفرینش چیده است، آن روز که از بهشت بیرون می آمد. ما آن را در سفره می گذاریم تا به یاد بیاوریم که جهان با سیبی سرخ شروع شد؛ همرنگ عشق.
مادر سکه هایی را در ظرف می چیند، سکه هایی از عهد سلیمان را، سکه هایی که به نام خدا ضرب خورده است و می گوید: باشد که به یاد آوریم که تنها خدا پادشاه جهان است و تنها نام اوست که هرگز از سکه نمی افتد و تنها پیام آوران اویند که بر هستی حکومت می کنند و سکه آنان است که از ازل تا ابد، رونق بازار جهان است.
مادر به جای سنبل و به جای سوسن، گیاه سیاووشان را بر سفره می گذارد، که از خون سیاوش روییده است. این سومین سین هفت سین ماست. تا به یادآوریم که باید پاک بود و دلیر و از آتش گذشت. و بدانیم که پاکان و عاشقان را پروای آتش نیست.
مادر می گوید: ما عاشقی می کنیم و پاکی، آنقدر تا سوگ سیاووش را به شور سیاووش بدل کنیم.و سین چهارممان، سرود سروش است تا از سبزپوشان آسمان یادی کنیم و یاری بخواهیم که جهان اگر سبز است، از سبزی آنان است و هر سبزه که هر جا می روید از ردّّّّّ پای فرشته ای است که پا بر خاک نهاده است.
مادر، تنگ بلور را از آب جیحون پر می کند و ماهی، بی تاب می شود. زیرا که ماهیان بوی جوی مولیان را می شناسند. و ما دعا می کنیم که آن ماهی از جوی مولیان تا دریای بیکران، عشق را یکریز شنا کند.
مادر می گوید: ما همه ماهیانیم بی تاب دریای دوست.
مادر، پری از سیمرغ بر سفره می گذارد تا به یادمان بیاورد که سفری هست و سیمرغی و کوه قافی و ما همه مرغانیم در پی هدهد. باشد که پست و بلند این سفر را تاب بیاوریم که هر پرنده سزاوار سیمرغ است. مبادا که گنجشکی کنیم و زاغی و طاووسی، که سیمرغ ما را می طلبد.
مادرم، شاخه ای سرو بر سفره می نشاند که نشان سربلندی است و می گوید: تعلق بار است، خموده و خمیده تان می کند. و بی تعلقی سرافرازی. و سرو این چنین است، بی تعلق و سرفراز و آزاد. باشد که در خاک جهان سرو آزاد باشیم.
سین هفتم هفت سین مان، سرمه ای است از خاک وطن که مادر آن را توتیای چشمش کرده است. ما نیز آن را بر چشم می کشیم و از توتیای این خاک است که بینا می شویم و چشم مان روشن.
***
مادر آب می آورد و آیینه و قرآن، و سپند را در آتشدان می ریزد و گرداگرد این سرزمینمی چرخاند، سپندی برای دفع چشم زخم آنکه شور و شادی و شکوه این سرزمین را نتواند دید.
عرفان نظرآهاری

2008-03-13T20:08:00.001+03:30

آلبرت ولمر

2007-09-13T21:11:00.000+03:30

نقد دنيای مدرن...فقط بيانگر گسترده تر کردن فضای درونی مدرنيسم است و نه گذر کردن از آن............

تاملات من 1

2004-07-31T07:21:00.001+04:30

هابر ماس و شرايط آرمانی
انسانها بدليل سرشت کمال جويی همواره بدنبال بهترين ها و برترين ها بوده اندو همين عامل همواره در تمام رفتار واعمال آنها نمايان وانکار آميز است به نحوی که انگيزه يک تاجر در افزايش درآمد٬يک زاهد در دوری گزينی از دنيا و يا يک عالم در کسب علم و...همه به نوعی حکايت از روحيه کمال جويی انسانهاست.انسانها همواره يک ايده مثالیideal type را در ذهن خود می پروراند و به سمت آن در حال حرکت اند هر چند اين ايده در مورد برخی ناخودآگاه باشد و به پيش زمينه ذهن تاريخی آنها بر می گردد .البته اين ايده مثالی در مورد انسانهای مختلف در زمان و مکان های متفاوت و حتی سير تکامل همان انسان ،مختلف و تکامل پذير است.
عدم رضايت انسانها نسبت به وضع موجود و در نتيجه آرمان خواهی آنها،همواره آنها را به تلاش و کوشش واداشته و اين مساله را می توان سرچشمه تمام پيشرفت های بشريت دانست.
پاره ای از انديشمندان از همان ابتدا در صدد به تصوير کشيدن جامعه ای آرمانی به جهت پاسخ گويی به نياز های خود و معاصران خود بوده اند،که گوناگونی آن تصاوير خود حکايتی از تکامل پذير بودن برداشت ها از مفهوم و کيفيت وضعيت آرمانی دارد،به گونه ای که تصوير يک انديشمند ازآرمان و جامعه آرمانی همواره تابع زمان و مکان زيست آن انديشمند بوده و به نوعی ريشه در واقعيت خارجی دارد.از نخستين انديشمندان جوامع شرقی و غربی گرفته تا جديدترين آنها همواره لااقل در برهه ای از زندگی فکريشان در پی تامل وتحقيق درباره شکل مطلوب و آرمانی زندگی انسانی بوده اند ،و اين تلاش هم اکنون هم ادامه دارد.حتی انديشمندان پست مدرن نيز که گويی در انديشه هايشان همواره در صدد نفی فراروايت ها هستند ويا لااقل چنين داعيه ای دارند خود به نوعی اسير آنند.مولوی در اين زمينه می گويد:
گفتی از پرده پندار گسستم ،رستم آن بت که ز پندار گسستم باقی است
کتابهايی نظير جمهور افلاطون،يوتوپيای تامس مور،قرارداداجتماعی روسو،درباره آزادی جان استوارت ميل،نظريه ای درباب عدالت راولز،کنش ارتباطی هابرماس و.....همه و همه در پی شرح تصوير آرمانی زندگی و در نهايتبه تصوير کشيدن آن تا حد ممکن بوده اند.حتی مکاتب در قرون مختلف نظير سوسياليسم ،ليبراليسم،جمهوری خواهی و حتی آنارشيزم و...همه و همه از پيامد های نياز و توجه انسانها بدين مقوله مهم بوده است.
البته همانطور که در بالا اشاره شد دريافت انسانها از آرمان و شرايط مطلوب زندگی همواره بسته به شرايطزمانی و مکانی تغيير می کند و دستخوش تحولات مختلف اجتماعی و فکری می شود ،بطوری که هر وضعيت و نظم آرمانی مسلط بر هر زمان و مکان را می توان انعکاسی از تحولات بوقوع پيوسته در همان زمان و مکان دانست که البته اين وضعيت بطور طبيعی مطلوب زمان و مکان ديگری نيست و دليل آن را نيز می توان اعتراضی دانست که امثال پوپر به افلاطون می کنند،به گونه ای که وضعيت آرمانی مورد نظر وی را وضعيتی کاملا بسته و ايستا می دانند ،در صورتی که وضعيت توصيفی افلاطون در ظرف زمانی و مکانی خود بسيار پر معنا و مطلوب به نظرمی رسد،اما از نظر انديشمندان عصر ما سازماندهی نظم اجتماعی بر اساس طبيعت امور و حفظ سلسله مراتب اجتماعی حتی اگر در جهت تحکيم ثبات و اداره هر چه بهتر جامعه باشد به معنای سرکوب آزادی و اراده انسان در ساختن سرنوشت خويش است و بقول پوپر دولت-شهر مورد توصيف افلاطون در دوره معاصر بيشتر مطلوب کسانی است که حاضر بوده اند بخاطر استقرار ثبات و امنيت ،آزادی انسانها را ناديده بگيرند.
در دنيای ما انسانها برخورداری از آزادی را بهترين اصل می د انند و هرگز حاضر به گذشتن از آن بخاطر تامين مقوله ای نظير امنيت نيستند. -هر چند اين دو هرگز بدون هم معنايی ندارند-افراد در عصر ما خواهان شرکت خود در امور مختلف هستند و بطوری که در جنبش های اخيردر بسياری از کشورها -از جنبش های مه ۱۹۶۸ گرفته تا جنبش های دهه ۸۰و يا پس از آن-نشان داده اند هرگز حاضر به از دست دادن آزادی خود نبوده اند و اين درک از جامعه مدرن دقيقا درانديشه های فلاسفه در اين عصر نيز منعکس شده است،بطوری که فلسفه سياسی جديد درصدد تبيين جامعه ای است که مردم در آن سرنوشت خويش را با اراده رقم بزنند و می توان گفت مبنای سياست مدرن،يعنی قرارداد اجتماعی ،نيز انعکاسی از همين نياز بشر به شمار می آيد.
جامعه آرمانی در دنيای مدرن جامعه ای است که مردم خود آن را بر اساس تراضی کرده اند و سرو سامان داده اند،بطوری که حتی جزم انديش ترين فلاسفه -اگر مجاز به استفاده از اين کلمه برای فلاسفه باشيم -نيز به نوعی در نظر خويش و در توصيف و تجويزشان در مورد جامعه مدرن به اين موضوع نظر داشته اند.بعنوان مثال مارکس که در موردی خاص نظم اجتماعی را ساخته ساختارهای اجتماعی می دانست و مردم را اسير آن ،جامعه آزاد کمونيستی را چيزی جز اتحاد آزاد توليد کنندگان نمی دانست.
امروزه نظريه تراضی و توافق در جامعه و يا بعبارتی قرارداد اجتماعی انسان ها ،مبنای نظريات آرمان گرايانه قرار گرفته است بطوری که آرمان گرايانی چون هابرماس ،جامعه ای را آرمانی می دانند که در آن مردم آزاد و برخوردار از حقوق در برابر يکديگر ،امور اجتماعی خويش را بر اساس تراضی و توافق اداره کنند ،البته ناگفته نماند که هابرماس گر چه اصل جامعه را ساخته توافق مردم نمی داند اما در کنار هم بسر بردن انسانها را در واقع مثالی از توافق و تراضی آنها در مورد امور مختلف بحساب می آورد.
هابر ماس در واقع در بيان وضعيت آرمانی خوداز جامعه که به ideal speech situationمشهور است در صدد ارائه راه رسيدن به چنين جامعه ای است و بجای توصيف جوهر substanceآرمان در واقع به رويه procedureطرق رسيدن به آن نظر دارد بعبارتی ديگر وی حول محور شرايط و وضعيت آرمانی که در آن انسانها به بهترين وجه به تراضی و توافق برسند تامل کرده است و طی مباحث خويش-بر خلاف همکارانش در اکول فرانکفورت- هرگز درصدد پيش بينی خاصی پيرامون وضعيت آينده که چيزی از آن نمی داند نبوده است و اين بيشتر همانطور که اشاره شد بخاطر اين است که فرهنگهای متفاوت در واقع با توجه به شرايط مکانی و زمانی و فرهنگی خويش موضع های متفاوتی نسبت به وضعيت آرمانی دارند و طبيعی است نمی توان تجويزی جهانشمول ارائه کرد.
بدرود
*اين نوشته گزيده ايست از نوشته ای تحقيقی از همين قلم تحت عنوان هابر ماس و وضعيت ايدئال کلامی

اندیشه68

2004-07-30T23:22:00.000+04:30

اندیشه68دربلگ اسپات آغاز به کار کرد

2004-06-13T18:44:00.001+04:30

dfsdfffffffffffffffff

...? How grows the world

2004-01-13T20:32:00.000+03:30

شاعر: مدت زيادی است که تو را نديده ام. راستی از اوضاع دنيا چه خبر؟...

نقاش: خراب است آقا خراب و هر چه پا به سن می گذارد خراب تر می شود....

سلام...

2004-01-01T20:59:00.000+03:30

سيب را به طرفش گرفتم و گفتم:
می توانی اين سيب را بخوری.
انگار اولين باری بود که سيب می ديد. آن را بو کرد، بعد به خودش جرات داد و گاز کوچکی به آن زد.
و بعد گاز بزرگتری زد.
- پرسيدم:
- خوشمزه بود؟
- تعظيم بلند بالايی به من کرد.
خيلی دلم می خواست بدانم اولين باری که آدم سيب می خورد کزه اش چطوری است.
برای همين پرسيدم:
-مزه اش چه طور بود؟
- باز هم تعظيم کرد.
- چرا تعظيم می کنی؟
- ما توی سياره امان، هميشه وقتی کسی سوال هوشمندانه ای بکند،تعظيم می کنيم.
- پس وقتی می خواهيد به کسی احترام بگذاريد، چکار می کنيد؟
او گفت:
- سعی می کنيم سوال هوشمندانه ای مطرح کنيم.
- چرا؟
اول چون سوال جديدی مطرح کرده بودم تعظيم کوتاهی کرد و سپس جواب داد:
- ما سعی می کنيم سوال هوشمندانه ای مطرح کنيم تا طرف مقابل تعظيم کند.
- آنقدر حرفش جالب بود که با تمام قوا تعظيم کردم.
پرسيد:
- چرا تعظيم کردی؟
از لحن صدايش معلوم بود که دلخور شده.
گفتم:
- چون به سوال من پاسخ هوشمندانه ای دادی.
- برای پاسخ که تعظيم نمی کنند، هيچ جوابی آنقدر صحيح نيست که شايسته تعظيم باشد.
ادامه داد:
-کسی که تعظيم می کند، خم می شود. تو نبايد مقابل يک پاسخ خم شوی.
- چرا نه؟
پاسخ فقط بخشی از راه است که پشت سر گذاشته شده، اين سوال است که هميشه به پيش رو اشاره دارد.

در آغاز کلمه بود...

2004-01-01T18:38:00.000+03:30

در آغاز هيچ نبود و کلمه بود و کلمه نزد خدا بود.خداوند اما کلمه هايش را به آدمی بخشيد و جهان پر از کلمه شد.من اما از تمام کلمه های دنيا تنها يک کلمه را برگزيده ام و همه جمله هايم را با همان يک کلمه می سازم.با همان يک کلمه حرف می زنم،شعر می گويم و می نويسم.آن يک کلمه هم فعل است و هم فاعل،هم صفت است و هم موصوف.احتياجی به حرف اضافه ندارد.متمم نمی خواهد.هيچ قيدی هم ندارد.آن يک کلمه خودش همه چيز است.
و من با همان يک کلمه است که می بينم و راه می روم و نفس می کشم.با همان يک کلمه عشق می ورزم و زندگی می کنم.آن يک کلمه غذای روح من است،بی او گرسنه خواهم ماند.خانه من است،بی او آواره خواهم شد.بی او بی کس می شوم،غريب و تنها.اين کلمه همه دارايی من است و اگر روزی شيطان آن را از من بدزدد،آن قدر فقير می شوم که خواهم مُرد.من با همين کلمه با درخت ها حرف می زنم.آنها منظورم را می فهمند و برگهايشان را برای من تکان می دهند.اين کلمه را به گنجشک ها که می گويم،در آسمان حياطمان جشن می گيرندو با هم ترانه می خوانند.به نسيم می گويم،آن قدر ذوق می کند که شهر به شهر می چرخد و ميگرددو می رقصد.و به ابر ها که می گويم،چنان خوشحال می شوند که يک عالم نقل و نبات برف و باران روی سرم می پاشند.اين کلمه،اين کلمه عزيز و دوست داشتنی،حرف رمز من با همه چيز است. اما به آدم ها که می گويم ...بگذريم،دلم گرفته،من زبان شما را بلد نيستم.من توی اين شهر غريبم.کسی منظورم را نمی فهمد،کسی جوابم را نمی دهد...اما تو فرق می کنی.تو از جنس آفتاب و درخت و پرندهای.تو آن کلمه را بلدی و سالهاست که آن راگوشه قلبت نگه داشته ای.پس من آن رمز را به تو خواهم گفت.آن کلمه کوچک اسم بزرگ خداوند است.

عرفان نظر آهاری...